تا کی رسد به بوس وکله، کج کند ایاغ

نازد به عشق غازه حسن جنون دماغ

پروانه است جوهر آیینه چراغ

ما را ز لعل یار پیامی نشد نصیب

مجبور هستی ایم ز جرات گزیر نیست

از پر زدن به نشئه نگیرد کسی کلاغ

چون ناله سپند به هر جاگذشته ایم