مجبور هستی ایم ز جرات گزیر نیست

پروانه است جوهر آیینه چراغ

ما را ز لعل یار پیامی نشد نصیب

تا کی رسد به بوس وکله، کج کند ایاغ

از پر زدن به نشئه نگیرد کسی کلاغ

چون ناله سپند به هر جاگذشته ایم

نقش قدم ز گرمی رفتار گشته داغ