عمرها شد شسته ام چون ابر دست از خرمی

زنگ بر آیینه ناصاف می گیرد کلاغ

از تو هر مژگان زدن گم می شود همچون تویی

گر نداری باور از آیینه روشن کن سرا غ

بیدل از من گریه می خواهد چه صحرا و چه باغ