از تو هر مژگان زدن گم می شود همچون تویی

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ

از حسد دل آشیان طعن غفلت می شود

زنگ بر آیینه ناصاف می گیرد کلاغ

گر نداری باور از آیینه روشن کن سرا غ

عمرها شد شسته ام چون ابر دست از خرمی

بیدل از من گریه می خواهد چه صحرا و چه باغ