از حسد دل آشیان طعن غفلت می شود

داغ گشتن شعله را از پرزدن بخشد فراغ

گر به این بی پردگی می بالد آثار جنون

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ

زنگ بر آیینه ناصاف می گیرد کلاغ

از تو هر مژگان زدن گم می شود همچون تویی

گر نداری باور از آیینه روشن کن سرا غ