گر به این بی پردگی می بالد آثار جنون

از شکست رنگ می چون گل ز هم ریزد ایاغ

عافیت نظاره را در آشیان حیرتست

داغ گشتن شعله را از پرزدن بخشد فراغ

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ

از حسد دل آشیان طعن غفلت می شود

زنگ بر آیینه ناصاف می گیرد کلاغ