عافیت نظاره را در آشیان حیرتست

دست بر هر دل که سودم برق شوقش کرد داغ

مستی چشم تو هر جا بردرد طرف نقاب

از شکست رنگ می چون گل ز هم ریزد ایاغ

داغ گشتن شعله را از پرزدن بخشد فراغ

گر به این بی پردگی می بالد آثار جنون

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ