داغ گشتن شعله را از پرزدن بخشد فراغ

مستی چشم تو هر جا بردرد طرف نقاب

از شکست رنگ می چون گل ز هم ریزد ایاغ

عافیت نظاره را در آشیان حیرتست

گر به این بی پردگی می بالد آثار جنون

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ

از حسد دل آشیان طعن غفلت می شود