خار را جوهر کند آیینه دیوار باغ

دل اگر روشن شود غفلت نمی گنجد به چشم

آنچه نتوان دید تاریکیست در نور چراغ

زشت هم از قرب خوبان موج خوبی می زند

از سبکروحان گرانجانی ست گر ماند اثر

بوی گل هرجا رود با خویش بردارد سراغ

ساغر فطرت به گردش گر نیاید گو میا