هر چند جهان خنده یک لاله ستانست

زبن بی جگری چند نجویی جگر داغ

هر لخت دل آیینه برقی ست جهانسوز

خورشیدکشیده است جنونم به بر داغ

کو دل که برد رنگ قبول از نظر داغ

مهتاب شبستان خیالم بر رویی است

آن به که گل پنبه گذارم به سر داغ