شمشیر شکسته ست به زیر سپر داغ

مهتاب شبستان خیالم بر رویی است

آن به که گل پنبه گذارم به سر داغ

با عجز بسازیدکه صد شعله درین دیر

ما را به بلای سیهی کرد مقابل

یارب که بسوزد کف آیینه گر داغ

بیدل ز دلم طاقت پرواز ندارد