بزم گرم است به افروختن روی چراغ

سوختیم از هوس اما مژه واری نکشید

بال پروانه ما شانه به گیسوی چراغ

نتوان بود ز نیرنگ عتابش غافل

بالش عافیتی نیست درین شعله بساط

نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است