بالش عافیتی نیست درین شعله بساط

بال پروانه ما شانه به گیسوی چراغ

نتوان بود ز نیرنگ عتابش غافل

بزم گرم است به افروختن روی چراغ

نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است

صبحدم رنگ نبنددگل شب بوی چراغ