قرب این شعله مزاجان به خود آتش زده است

نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است

صبحدم رنگ نبنددگل شب بوی چراغ

نیست پروانه ما بیخبر از خوی چراغ

عجز ما رنگ اشارتکده ناز تو ریخت

بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ