نیست پروانه ما بیخبر از خوی چراغ

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است

صبحدم رنگ نبنددگل شب بوی چراغ

قرب این شعله مزاجان به خود آتش زده است

عجز ما رنگ اشارتکده ناز تو ریخت

بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ

آب گردید دل و ناله همان عجز تو است