بیخودیهای دگر دارد شراب ناب تیغ

دل ز مژگانهای شوخت هم بساط نشتر است

چشم حیران در خیال ابرویت همخواب تیغ

نیست ممکن پیش ابروی تو سر برداشتن

از زدودن بی طراوت نیست زنگار خطت

شسته می بالد بهار سبزه ات از آب تیغ

خون ما در پرده بالی می زند اما چه سود؟