از بس شکست و خاک شد آیینه سلف

در دشت آتشی که شرر پر نمی زند

ما پنبه می بریم به امید « لاتخف »

تمثال نقش پا هم ازین دشت گل نکرد

نایاب گوهری به کف دل فتاده است

می لرزدم نفس که مبادا شود تلف

بیدل ز حکم غالب تقدیر چاره نیست