اشک چندی گره دیده حیران صدف

به قناعتکده ام ره نبرد صحبت غیر

ضبط آغوش خود است الفت احسان صدف

نتوان مایه اسباب طرب فهمیدن

بگذر از حاصل این بحر که بی عبرت نیست

بعد تحصیل گهر وضع پشیمان صدف

در شکست جسد آرایش تعمیر دلست