چون گلوی شمع باید بود با خنجر طرف

ناتوانان ایمنند از رنج آفت های دهر

تیغ کمتر می شود با پیکر لاغر طرف

تا نفس باقیست ممکن نیست ایمن زیستن

ناله ما بر نیاید با تغافلهای ناز

سعی خاموشی مگر باشد به گوش کر طرف

جز تبسم با لب او هیچکس را تاب نیست