به حقیقت گل این چمن نرسیده خواجه زر به کف

به غبار نم زده داشتم دو جهان ذخیره عافیت

چو سحر زدم به فضولیی که نه بال ماند و نه پر به کف

به هزار گنج گهر کسی نخرد برات مسلمی

نه به عزت آنهمه مایلم نه به جاه و رتبه مقابلم

صدف قناعت بیدلم ز دل شکسته گهر به کف