بزم امکان را که و مه گفتگو سرمایه اند

گردن خلقی ست چون شمع از سر خودگل به کف

چون هوا سودایی فکر پریشان می شود

هرکه دارد بوی مضمونی از آن کاکل به کف

جامها در سر ترنگ و شیشه ها قلقل به کف

غنچه واری رنگ جمعیت درین گلزار نیست

از پریشانی گل اینجا می دمد سنبل به کف