سعی مژگان چقدر نمی شد از دیده ما

تا به دریا برسد سیل شود صدجا خشک

پی رشح کرم آب رخ امید مریز

ابر چون جوش غبار است درین صحرا خشک

کوشش ابر محالست کند دربا خشک

ای خوش آن بحر سرشتی که بود در طلبش

سینه لبریزگداز جگر و لبها خشک