به تغافل ز هوس یک مژه دامن چیدن

گشت چون ریگ روان آبله ام در پا خشک

کام امید چسان جام تسلی گیرد

که کرم تشنه سوال است و زبان ما خشک

برد چون پرتو خورشیدم ازین دریا خشک

اشک شمعیم که از خجلت بی تاثیری

می شود قطره ما تا به چکیدنها خشک