کرد افشاندن این گرد جراحتها خشک

بسکه افسردگی افسون تحیر دارد

سیل چون جاده فتاده است درین صحرا خشک

ترک اسباب لب شکوه نایابی دوخت

ماند از حیرت رفتار بلاانگیزت

ناله در سینه بیدل چو رگ خارا خشک