گرد مجنون تاکجاها ریخت در صحرا نمک

سیر باغ حسن خواهی از حیا غافل مباش

در دل آب است آنجا سخت ناپیدا نمک

جاده ها چون زخم بی چاک گریبان نیستند

زین گلستان هرچه می بینی به رنگی می تپد

شبنم گل نیست الا بر جراحتها نمک

گرد موهومی به خاک نیستی آسوده بود