محو تسلیم وفایم از فضولیها مپرس

شبنم گل نیست الا بر جراحتها نمک

گرد موهومی به خاک نیستی آسوده بود

یاد دامان که شد یارب به زخم ما نمک

داغ ما را نیست فرق از پنبه کردن با نمک

درطلوع مهر بی عرض تبسم نیست صبح

هر که گردد خاک راهت می کند پیدا نمک