امتحان هستی از دل رونق تحقیق برد

همچو بوی گل چه شد زیر پرم نگرفت رنگ

چشم بدمست که زد بر سنگ مینای مرا

کز غبارم تا قیامت صوت خیزاند ترنگ

از نفس کردیم آخر خانه آیینه تنگ

آسمان بیدل ندانم تا کجا می راندم

این فلاخن می زند عمریست از دورم به سنگ