اینجاست بی بقا گل و بی اعتبار رنگ

در راه جلوه ات که بهشت امیدهاست

گل کرده اشک همچو نگه انتظار رنگ

ای بیخبر درین چمن اسباب عیش کو

هر برگ گل ز صبح دگر می دهد نشان

از بس شکسته است به طبع بهار رنگ

بی برگ از این چمن چو سحر بایدت گذشت