بی برگ از این چمن چو سحر بایدت گذشت

اینجاست بی بقا گل و بی اعتبار رنگ

هر برگ گل ز صبح دگر می دهد نشان

از بس شکسته است به طبع بهار رنگ

گو خاک جوش گل زن وگردون ببار رنگ

سیر بهار ما به تامل چه ممکن است

بال فشانده ایست به روی شرار رنگ