سیر بهار ما به تامل چه ممکن است

از بس شکسته است به طبع بهار رنگ

بی برگ از این چمن چو سحر بایدت گذشت

گو خاک جوش گل زن وگردون ببار رنگ

بال فشانده ایست به روی شرار رنگ

از خود چو اشک جرات پرواز شسته ایم

یارب مکن به خون نیازم دچار رنگ