گو خاک جوش گل زن وگردون ببار رنگ

هر برگ گل ز صبح دگر می دهد نشان

از بس شکسته است به طبع بهار رنگ

بی برگ از این چمن چو سحر بایدت گذشت

سیر بهار ما به تامل چه ممکن است

بال فشانده ایست به روی شرار رنگ

از خود چو اشک جرات پرواز شسته ایم