در عشق جنون خیز پرافشانی کاهی ست

شبنم ته دندان نگرفته ست لب گل

عمریست که گم گشت در این قلزم نیرنگ

از موج و حباب انجمن دور و تسلسل

گر کوه شود پای به دامان تغافل

هرحلقه ازین سلسله صد فتنه جنون است

غافل نروی در خم آن طره و کاکل