خورشید به ویرانه دهد عرض تجمل

زان نیش که از اشک خم زلف تو دارد

مشکل که تپیدن نگشاید رگ سنبل

دلهای خراب انجمن جلوه یارند

ما قمری آن سرو گلستان خرامیم

دارد ز نشان قدمش گردن ما غل

آیینه دردیم چه عجز و چه رسایی