این باغ رنگیست از خون بسمل

نی دهر بالید، نی خلق جوشید

چندانکه جستیم دل بود در دل

بی پا روانی ، بی پر پریدن

هر جا دمد صبح شبنم کمین است

چشمی به نم گیر، ای خنده مایل

گر مرد جاهی جا گرم کم کن