چشمی به نم گیر، ای خنده مایل

بی پا روانی ، بی پر پریدن

این باغ رنگیست از خون بسمل

هر جا دمد صبح شبنم کمین است

گر مرد جاهی جا گرم کم کن

خواهد عرق کرد رخشت به منزل

چون سایه هر چند بر خاک سودیم