می خروشد سیم و زر تا حشر در طبع جبال

از کدورت رست طبعی کز تردد دست بست

آب خاک آلوده را آرام می سازد زلال

دستگاه جاه ، اصلش واضع شور و شر است

از فضولیهای طاقت عافیت آواره است

غیر پرواز آتشی دیگر ندارم زیر بال

لب به حاجت وامکن ساز غنا این است و بس