خامی فطرت دل ما را به داغ وهم سوخت

می زنم این شیشه هم عمریست بر سنگش ز دل

طینت آیینه و خاصیت زاهد یکی است

تاکجاها صافی ظاهر برد زنگش ز دل

ای خدا آتش فتد در عالم ننگش ز دل

غنچه ما بر تغافل تا کجا چیند بساط

می رسد آواز پای رفتن رنگش ز دل