غنچه ما بر تغافل تا کجا چیند بساط

تاکجاها صافی ظاهر برد زنگش ز دل

خامی فطرت دل ما را به داغ وهم سوخت

ای خدا آتش فتد در عالم ننگش ز دل

می رسد آواز پای رفتن رنگش ز دل

در طلسم ما و من جهد نفس خون خوردنست

بر نمی آرد چه سازد وحشت لنگش ز دل