آسمان برمی کشد عمریست نیرنگش ز دل

در طلسم ما و من جهد نفس خون خوردنست

بر نمی آرد چه سازد وحشت لنگش ز دل

شوخی طاووس این گلشن برون بیضه نیست

با خرد گفتم درین محفل که دارد عافیت

گفت آن سازی که نتوان یافت آهنگش ز دل

لیلی آزاد و این نه خیمه دام وهم کیست