زبر زمین می رود ریشه علم در بغل

منفعل فطرتم کو سر و برگ قبول

خوش قلم صنع نیست کاغذ نم در بغل

پای گر آید به سنگ کوشش همت رساست

با دل قانع خوشیم از چمن اعتبار

غنچه ما خفته است باغ ارم در بغل

خشکی مغز شعور جوهر فطرت گداخت