دارد زیانگاه جسد تشویش « حبل من مسد»

گر هست داغی در نظر داری گلستان در بغل

چون صبح شور هستی ات کوک است با ساز عدم

تا چندگردی از نفس اجزای بهتان در بغل

زین کافرستان جسد بگریز ایمان در بغل

بیدل ز ضبط گریه ام مژگان به خون دارد وطن

تا چند باشد دیده ام از اشک پیکان در بغل