چون صبح شور هستی ات کوک است با ساز عدم

کان فتنه طوفان کمین دارد نمکدان در بغل

بنیاد شمع از سوختن در خرمن گل غوطه زد

گر هست داغی در نظر داری گلستان در بغل

تا چندگردی از نفس اجزای بهتان در بغل

دارد زیانگاه جسد تشویش « حبل من مسد»

زین کافرستان جسد بگریز ایمان در بغل