کان فتنه طوفان کمین دارد نمکدان در بغل

آه قیامت قامتم آسان نمی افتد ز پا

این شعله هر جا سرکشد دارد نیستان در بغل

از غنچه خاموش او ایمن مباش ای زخم دل

بنیاد شمع از سوختن در خرمن گل غوطه زد

گر هست داغی در نظر داری گلستان در بغل

چون صبح شور هستی ات کوک است با ساز عدم