چون جوهر آیینه چندین چشم مژگان در بغل

از بسکه با خاک درت می جوشد آب زندگی

دارد نسیم از طوف او همچون نفس جان در بغل

از خار خار جلوه ات در عرض حیرت خاک شد

مشکل دماغ یوسفت پیمانه شرکت کشد

گیرد زلیخایش به بر یا پیر کنعان در بغل

این درد صاف کفر و دین محو است در دیر یقین