از بسکه با خاک درت می جوشد آب زندگی

خورشید هم تک می زند زر درکمر نان در بغل

دارد گدا از غفلتت بر خود نظر واکردنی

ای سنگ تاکی داشتن آیینه پنهان در بغل

دارد نسیم از طوف او همچون نفس جان در بغل

از خار خار جلوه ات در عرض حیرت خاک شد

چون جوهر آیینه چندین چشم مژگان در بغل