دارد گدا از غفلتت بر خود نظر واکردنی

شور قیامت در قفس آشوب توفان در بغل

تنها نه خلق بیخرد بر حرص محمل می کشد

خورشید هم تک می زند زر درکمر نان در بغل

ای سنگ تاکی داشتن آیینه پنهان در بغل

از بسکه با خاک درت می جوشد آب زندگی

دارد نسیم از طوف او همچون نفس جان در بغل