شور قیامت در قفس آشوب توفان در بغل

عمریست از آسودگی پا در رکاب وحشتم

چون شمع دارم در وطن شام غریبان در بغل

خلقست زین گرد هوس یعنی ز افسون نفس

تنها نه خلق بیخرد بر حرص محمل می کشد

خورشید هم تک می زند زر درکمر نان در بغل

دارد گدا از غفلتت بر خود نظر واکردنی