دریا و مینایی به کف صحرا و دامان در بغل

سودایی داغ ترا از شام نومیدی چه غم

پروانه بزم وفا دارد چراغان در بغل

از وحشت این تنگنا هرکس به رنگی می رود

از چشم خویش ایمن نی ام کاین قطره دریا نسب

دارد به وضع شبنمی صد رنگ توفان در بغل

رسوای آفاقم چو صبح از شوخی داغ جنون