دارد به وضع شبنمی صد رنگ توفان در بغل

از وحشت این تنگنا هرکس به رنگی می رود

دریا و مینایی به کف صحرا و دامان در بغل

از چشم خویش ایمن نی ام کاین قطره دریا نسب

رسوای آفاقم چو صبح از شوخی داغ جنون

چون آفتاب آیینه ای پوشید نتوان در بغل

گرید به حال آگهی کز غفلت نامحرمی