چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل

ای جوش بهارت چمن آرای تغافل

عمریست که آواره امید نگاهیم

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست